Oblivion

Kahapon, hinulaan ako ng co-officer ko. Di ko naman talaga gusto magpahula sa kadahilanang sabi ko, masaya talaga ako ngayon. Masaya. Subalit sinubukan ko na din sa pagsasakaling mabibigyang palaisipan ang mga pangyayari sa aking buhay.
At nagpahula nga ako.

Ilang puntos:

1. In love na in love daw ako, kami. Bibihira lumabas ang ganoong set ng mga baraha. Yung tipong sobrang pinapahalagahan namin ang isa’t isa. Mahalaga para sa amin ang isa’t isa. Halos walang problema, at parang walang magiging problema. Walang ibang taong sangkot, kami lang dalawa.
2. Di pa raw ako magtutuloy ng law. Parang ganun na nga, bagaman di lubusang ganoon. Syempre nga naman natural para sa isang tulad ko na magpatuloy na kaagad ng pag-aaral. Subalit tinatantya ko din ang aking kakayahan. Parang gusto ko muna magpahinga, at kumita ng pera sa paraang hindi gaano nakakapagod. Gusto ko munang ipanumbalik ang dati kong kalusugan at makatulong kahit papaano sa aking pamilya. Iyon ang gusto ko mangyari. Gustuhin ko man magtuloy na ng law, parang di kakayanin ng kalusugan ko. Titingnan ko pa rin sa mga susunod pa na araw kung may magbabago.
3. Nagbabago daw ang interes at nakakahiligan ko. Ano pa ba naman iyon kundi pagsusulat pa din at pagsasalita sa harap ng karamihan. Yun nga lamang hindi ko lubusang nagagawa ang mga bagay na ito dahil sa kasalukuyan kong posisyon. Ganoon man, “walang makapipigil sa akin!” Magugulat na lamang sila balang-araw na malalathala na ang kasaysayan ng aking buhay, at walang ibang sumulat kundi ako mismo, sa paraang matapat, sa paraang alam ko.
4. Makakadisgrasya daw ang kapatid ko. Sinasabi na nga ba. Pero sino sa kanila? Pero naku naman, dapat iwasan ito. Hindi lahat ng hula ay totoo.
5. Parents. Magiging conflict sa oras na gustuhin na namin ng magiging kabiyak ko na mag-isang dibdib. Marahil ganoon nga. Ang tanong ko kasi, kung ano ang magiging problema sakaling pareho na kaming stable at nagtutuloy na ako ng law. Well. Hayun, parents. Dahil ba sa pangarap nila na makatapos ako ng law na dalaga pa? I’ll cross the bridge when I get there.
6. Masyado daw namin mahal ang isa’t isa na minsan di na namin napapansin ang mga bagay at tao sa paligid namin. Oo na, oo na. Ganun talaga kapag nagmamahal. Nabubulag, nababaliw. Ganun talaga. Pag nagmamahal.
7. Muntik ko na malimutan, ako daw ay nasa turning point ng aking buhay. Lagi na lang….. kelan ko iyon sa wakas malalampasan?

Ilang puntos na kumiliti sa aking mura at mura pa ring kaisipan. Basta sa ngayon , hangad ko na matapos na itong lahat at maging kapaki-pakinabang na ako sa mga taong totoong nagmamahal sa akin. Yun lang.

Filed by erald17 at 12:07 pm under Journal
1 Comment

First step to healing is acceptance.
Like what I did feel seven months ago, I would not be happy. Never. Never? They say happiness is a choice. I never believed in that. But perhaps, just perhaps, it will start today.
Bakit parang ako lahat ang nagdadala ng problema? Hindi ko alam kung paano sisimulan. Pinipilit kong tawanan lang ang lahat pero mahirap tanggapin ang katotohanan. Mahirap huminto, mahirap magpatuloy, sa ganitong kalagayan.
Pero sa kabila ng lahat, pinipilit ko pa ring harapin ang mga bagay-bagay, sinusubukang ituwid ang mga dapat ituwid sa paraang kaya ko. Ipinagdarasal na sa bawat sandali, mangyari ang dapat mangyari, tungo sa kung ano ang makabubuti. (09-18-08)

Filed by erald17 at 12:03 pm under Affiliations
1 Comment

You were born together, and together you shall be forevermore.
You shall be together when the white wings of death scatter your days.
Ay, you shall be together even in the silent memory of God.
But let there be spaces in your togetherness,
And let the winds of the heavens dance between you.

Love one another, but make not a bond of love:
Let it rather be a moving sea between the shores of your souls.
Fill each other’s cup but drink not from one cup.
Give one another of your bread but eat not from the same loaf
Sing and dance together and be joyous, but let each one of you be alone,
Even as the strings of a lute are alone though they quiver with the same music.

Give your hearts, but not into each other’s keeping.
For only the hand of Life can contain your hearts.
And stand together yet not too near together:
For the pillars of the temple stand apart,
And the oak tree and the cypress grow not in each other’s shadow.

(from Kahlil Gibran’s The Prophet)

Filed by erald17 at 11:33 pm under Published
1 Comment

My OAO and I celebrated our nth anniversary yesterday. It was so simple yet ended so well. I love him. =)

Filed by erald17 at 6:37 pm under Womanhood
1 Comment

Di lang mga tedaks at officials ang nagkaka-low morale, pati rin Kaydet Girls. Basta ba wag lang kayo magsasabay na low morale eh, so things would be fine. Sabi nga ni Celine Dion, “You were my strength when I was weak”.

Gamot na lang ang bumubuhay sakin. Ang saklap. Parang ganun. Dumarating talaga ang time na ganun sa life ng isang tao. Na parang wala ka nang dahilan para bumangon at kumilos. Di mo na rin nararamdaman ang paghahanap kasi madi-disappoint ka lang.

That is the very point when you are actually “struggling”. And you are actually counting the days. “Oh, ilang araw na lang kaya ang itatagal ko?” Yung mga ganoong tipo ng tanong. Low morale di ba?

Wa epek ang Youngblood at Chicken Soup for the Soul kung inpirasyon at inspirasyon din lang.

10:28AM oras sa laptop na ‘to.

Nag-isip. Pinasadahan ang article na ‘to. Nag-isip ulit.

10:29AM na. Oras sa laptop na ‘to.

Filed by erald17 at 10:30 am under Reflection
1 Comment